13.Sonsuzluk

 

  Bütün şehir derin bir sessizliğe bürünmüş Dünya’nın üzerine yine karabasanlar çökmüştü. Geceleri biraz olsun sevmemi sağlayan tek şey hiç girmediğin bu dört duvar arasından sana seslenebilmek. Yazdıklarımın bir cümlesini dahi okuyamayacak olsan bile bilmeni isterim ki sözcüklerimi seçtiğim bu kalbim zamanın başından itibaren hep sana aitti ve sonsuza kadar da öyle kalacak.

  Birçok kaybım oldu senden sonra. Lakin seni kaybettikten sonra zaten hiçbir şeyim kalmamıştı, çok sonra fark ettim. Usulca çalan bir şarkı var. Sözlerin üzerinde epey bir düşündüm. Sahi eğer bir gün bana geri dönersen, ait olduğum gözlerinde kendi ışığımı yeniden bulabilir miyim? Sorularım, sorunlarım hepsi teker teker yolunu gözlüyorlar. Biliyorum dönüşünün hiçbir ihtimali yok ama kurtuluşum için her zaman; Bir ihtimal daha var.

  Bir gün olsun tek isteğim şu hayatta sesinle uyanıp, sıcaklığınla günü sonlandırmak. Ellerinden tutup yürümek hatta inanır mısın bunlardan birini bile yapacak gücümüz olsa cehenneme bile razı gelirdim. Sensiz geçirdiğim bu koca ömrümün oradaki çukurlardan hiçbir farkı yok.

  Ben hayatım boyunca kimseyi bu kadar kıskanmamıştım. Benim başaramadığımı başarmış yanına uzanmış huzurla uykuya dalarken adının yanına adını yazdırdı. Senin adını orada görmeye bile dayanamazken şimdi bir de o eklenmiş. Herkes bizi terk ettiğinde sizinle baş başa kaldık. Gitme vakti geldiğinde ne yalan söyleyeyim ayak ucunuza kıvrılıp o gece sizinle gülüşmek istedim. Onu fenersiz bir geceye teslim etmek istemedim. Ama zorunda kaldım. Özür dilerim.

  Bayramlar artık senindir. Gecelerin artık benimki kadar yalnız değildir. Sizin adınıza çok mutluyum. Bir sonraki hayatımızda görüşmek dileği ile. Sizi çok seviyorum. Kendini her yalnız hissettiğinizde orada olacağım. İyi uykular.