13.Sonsuzluk
Bütün şehir derin bir sessizliğe bürünmüş Dünya’nın üzerine yine karabasanlar çökmüştü. Geceleri biraz olsun sevmemi sağlayan tek şey hiç girmediğin bu dört duvar arasından sana seslenebilmek. Yazdıklarımın bir cümlesini dahi okuyamayacak olsan bile bilmeni isterim ki sözcüklerimi seçtiğim bu kalbim zamanın başından itibaren hep sana aitti ve sonsuza kadar da öyle kalacak. Birçok kaybım oldu senden sonra. Lakin seni kaybettikten sonra zaten hiçbir şeyim kalmamıştı, çok sonra fark ettim. Usulca çalan bir şarkı var. Sözlerin üzerinde epey bir düşündüm. Sahi eğer bir gün bana geri dönersen, ait olduğum gözlerinde kendi ışığımı yeniden bulabilir miyim? Sorularım, sorunlarım hepsi teker teker yolunu gözlüyorlar. Biliyorum dönüşünün hiçbir ihtimali yok ama kurtuluşum için her zaman; Bir ihtimal daha var. Bir gün olsun tek isteğim şu hayatta sesinle uyanıp, sıcaklığınla günü sonlandırmak. Ellerinden tutup yürümek hatta inanır mısın bunlardan birini bile yapacak...