20.08

 

  Dalgaların sesleri, insan kalabalığı ve sokağın her yerine hakim o müziğin gürültüsü. Dolunay denizin üzerinde ışıl ışıl yansıyordu o gece. Yıllardır rutiniydi bu ışığı denize kadar yansıtmak lakin bu gece daha ayrı bir güzellikteydi. Oraya her gittiğimde, evimden her ayrıldığımda ben tamamen farklı biri olmakla meşguldüm. Ne yazık ki asla geçmişimi arkamda bırakamaz her sarhoş olduğumda her yudumumda birer şimşek gibi beynimde yankılanırlardı. Ben ise her seferinde kendi ölümümü arar ve beni öldüren için yaşamayı seçerdim. O gün her şeyim tamam gibiydi. Ezberimdeki mısralar değişmişti. Oysa hep yankılanırdı o mısra kulaklarımda o geceye kadar,

“Bir şey içime oturup kalmıştı,

 Yok olmak, toz olmak istiyordum,

 Varlığım orda olmamalıydı…”

  İlhami Algör’ün o kitabının her satırında kaybolur kendimi o kitabın içinde hissederdim. Müzeyyen’in “sapıkça ve tek taraflı bir tutku” dediği yerde hep hüzünle kaplanırdım. Her seferinde aşkı sapıkça ve tek taraflı bir tutku olarak yaşamamdan ötürü mü bilmem ama içime çok işlerdi o sözler. Aklıma gelir miydi tekrardan böyle olmak bilmiyorum. Hovarda yaşayıp erkenden ölmek gibi planlarım vardı son bir senedir. Onca insan girmişti hayatıma. Bir çok kadın ve bir çok adam benden hep birer parça alıp ellerimde gözyaşlarımın tuzuyla terk etmişlerdi beni. O yazarında nefret ettiği Sadri Alışık’a dönüşmüş hayatımın her perdesinde ağlar hep üçüncü şahıs olarak kalır ve hep gidici olanları severdim.

  Zaten son günlerde de kafamı karıştıran hep buydu. Belki de tekrar üçüncü şahıs olacaktım belki de gidici birine yeniden aşık olmuştum. Alışılanı bırakmak oldukça zordu benim için. Belki de böyle bir hikayeye başlamadığım için her güzel sözünde ağlar bunu hak edip hak etmediğimi sorgulardım. Alışılmışın dışıydı benim için yani.

  Son birkaç ayımda ve ondan önceki son hikayemde olan başrolleri her gördüğümde ızdırabıma bin kat daha sebep olurlardı. Ben ise o acıyı hep aşk olarak adlandırırdım. Acısız bir yaşam, aşk, zevk düşünemezdim. Bunun ihtimalinden bile korkardım. Bana acı vermeyen beni mutlu eden her şeyin varlığı bile beni ürkütürdü. Kendimi o kadar değerli görmezdim. Gözlerimin renginin bile farklılığını o ana kadar fark edememiştim. Kendi gülüşümün ne kadar güzel olduğunu aynaya bakınca fark etmiştim. Çünkü o geceye kadar aynayı hep “Acaba ağladığım fark edilir mi?” sorusuna yanıt bulmak için kullanmıştım. Bunca şey aslında hepiniz için ne kadar normal olsa da benim için birer ilk ve kendime çektireceğim acının ısınma aşamalarıydı.

   Tabii o ana kadar olan hayatımda da bir çok güzel şey olmuştu. İsyan etmek istemem artık Tanrı’ya çünkü yaklaşık bir haftadır kendisine bu durumdan ötürü sürekli şükür eder, elimden kayıp gitmesin diye yalvarırdım. Buradan bakınca bu hikayeyi farklı kılan tek şey sonunu henüz bilmememdi. O yüzden bana cennet bahçelerinde hissettiren görmezsem cehennem çukurlarında yanacağım hissine kaptıran bir hikayenin başındaydım. Zaten kendi yazdığım bir çok filmde oynamıştım o yüzden sonlarını hep bilir ona göre acımı her sahnede yaşardım.

   Hayatımda enteresan hiçbir şey yok. Baktığın zaman hem uçarım hem de yerin dibinde sürekli mezar çukurları kazarım. Mutlu olmak için küçücük şeyler yaparım. Bazen bir bebeğin kokusu, bazen masum bir hayvanın bacaklarıma dolanması, bazense sadece yeni açan gül tomurcuklarına bakmak benim tek mutluluğumdu. Bu mutluluğu yazılarımda anlatmak kelimelerimin yettiği kadarıyla insanlara hissettirmek bile benim yeniden bu mutluluğu hissetmeme yeterdi. Şimdi ise kelime dağarcığımın yetmediği sözcüklerin adeta torbalara dolduğu bir andayım. O kelime keşfedilene kadar insanoğlu bu kelimeyi bulana kadar bütün yazılarımda hep saçmalayıp duracağım.