31.03

 

  Hayat önümdekilerden çok arkamda kalanlardan ibaret olmaya başladığında fark ettim seni ne kadar çok istediğimi. Aklım durmam için beni her uyardığında kulaklarımı kapatıp yoluma devam ettim. Unuttuğum tek şey, aklımdaki sesleri kulaklarımı tıkayarak susturamayacağımdı. Aradan yıllar geçer ben her mevsimde sana karşı farklı şeyler hissederdim. İlkbahar gelmesine rağmen İstanbul hala karlar altındaydı ve ne yazık ki benim yeniden yeşeren umutlarım bu soğuk havada çürümüşlerdi.

  Ne kadar sahici gelse de sözlerim; yaşamak istediğim her gün, ölmek için bir adım daha attığıma sevinirdim. “Dinmek bilmeyen bir fırtınanın ortasındayım.” derdim hep. Lakin bugün fark ettim ki ben fırtınanın kendisi oluvermişim. Bugün daha birçok şey fark ettim. Sana ise hayata dair keşfettiğim her şeyi hiç susmadan hep anlatmak istedim. Oysa senin sağırlığın benim dilsizliğim bütün imkânları yok etmiş, bugün en çok da bunu anladım.

 Ucu bucağı bilinmez bu derin okyanuslarda savrulan avare gemim nihayet karayı görmüştü. Asla bilemezdim ki; sensiz topraklara yuva denmezmiş, sığınmak için bile çok yabancı olurmuş. “İyi de…” dedi güverteden biri “…onu sürgün ettikten sonra kalbinden, ne anlamı var ki iyi olmanın?” Beklemediğim yerden gelmişti soru. Beni duymasına şaşırmıştım. “Bazen doğrular yanlışlardan daha acı verici olur. Onun mutlu olmadığı doğrular benim yalan söylemem için teşvik vericidir.” Susup kaldı. Nihayetinde doğruyu duyan ve güvertemden ayrılmayan “Gülen Adam” bile suratını astı. Ben de yeniden kimsenin duymadığı yakarışlarda bulundum.

  Ahşap sandalyede bir ileri bir geri sallanırken fark ettim Dünya’nın ne kadar yavaş olduğunu son günlerde. Ardı ardına sigara yakınca fark ettim nefes alamadığımı. Umursamadım. Bugünden sonra Dünya dönmese de, nefes almasam da daha çok ölemezdim.

  Söylediğim yalanlar arasında en çok canımı yakanı da buydu zaten. Bu yüzdendir sana yazmış olduğum son yazımda bu denli saçmalamam. Aynaya karşı son kez baktım ve beni asıl kimin öldürdüğüne son kez şahit oldum. Karanlık günlere bir selam verip yerimi aldım. Uzunca bir süre için zombileşmenin zamanı geldi. Güneş yeniden üstüme doğduğunda görüşmek dileği ile…