29.07

 

  Parmaklarım tellerde, her akor isminin tınısında. Boş sokaklarda yürüyorum, martı sesleri haykırıyor bu gece yalnızlığı. Kulaklarımı tıkadım bütün Dünya’ya büyük bir uğultu hakim kafamda. Düşmüş içimdekinin tacı. Kölesi olmuş bir iki hapın. Ellerimde kurumuş çiçeklerle uzanıyorum yerde. Tavan her zamankinden daha boş, duvarlar daha dar. Radyoda çalan şarkı daha anlamlı bugün. Bugün daha bi’ ölümlü Dünya.

   Bana ait olan her şeyi başkalarında görüyorum. Başkalarına ait olan bütün hüzünler ise artık benim yüreğimdeler. Zaman geçiyor, insanlar değişiyor, tüm sevdiklerim yabancı oluyor. Yabancı kollar ise bir kadar uzak ama o kadar da şefkat dolu geliyor. Herkes gidiyor, uzaklar yakınken bütün yakınlarım uzak oluyor. Ben ise olduğum yerde bu bomboş şehrin gürültülü sokaklarında yaşlanıyorum. Merhametten uzak gözlerde ya da kimde bulacağınızı bilemediğiniz sevgiyi ararken yavaşça eriyorum.

   Her zamankinden sessizim. Her zamankinden daha az aydınlık Dünya. Ben, ben olmayı çoktan bıraktım artık. Aynada kimi görürsem oyum. Sonbaharda yaprak döken bir ağacım. Sen gölgemde soluklanmak isterken, ben sana ölümü vadeden bir ağacım. Bir sonraki yazı görür müyüm bilmem. Bunca fırtına görmüş, senin bir rüzgarına devrilen bir ağacım.

   Uzun yolculuklarda pencereye vurup seni düşünmeye iten yağmur damlaları kadar seviyorum seni. Karanlık gecelerinde ay olmak istiyorum pencerenden baktığında sana huzur veren. Ben senin için yeniden ben olmak istiyorum. Bütün dertlerimi unutup bir bakışına tüm tarihi baştan yazmak istiyorum. Kelimelerimi sadece sana sarf edeyim, mürekkeplerim adınla tükensin. En çok da fani bedenimi terk edip cennet bahçelerinde seninle sonsuz olmak istiyorum.